Neuroplasty – Rewolucja w Medycynie
Jeśli trafiłeś na ten artykuł z ciekawości, bo natknąłeś się w internecie na informacje o „cudownych plastrach”, albo ktoś ci o nich opowiedział, jesteś we właściwym miejscu. Ten tekst powstał po to, aby wyjaśnić, czym są te innowacyjne plastry, jak działają oraz na jakich najnowszych odkryciach współczesnej neurobiologii się opierają.
Podstawowa wiedza
Ludzkie ciało to istota materialna, emocjonalna i psychiczna, którą kontroluje mózg za pomocą sieci neuronalnej. W uproszczonym ujęciu funkcjonowania organizmu to właśnie sieć neuronalna stoi na szczycie symbolicznej piramidy. Pod nią znajdują się procesy biochemiczne, psychika oraz funkcje motoryczne.
Każda funkcja w ciele posiada swój odpowiadający jej neurokod, który ją reguluje lub nadzoruje. Ten neurokod to nic innego jak informacja – komunikat, który z różnych powodów może ulec uszkodzeniu lub zablokowaniu. W rezultacie mogą pojawić się różnego rodzaju problemy zdrowotne, spadek wydolności lub trudności natury psychicznej.
Koża
Koża jest największym narządem ludzkiego ciała i stanowi około 15% jego masy. Zawiera około 17 kilometrów żył, naczyń krwionośnych i włosowatych. Jej podstawową funkcją jest ochrona, a dodatkowo posiada wyjątkowe zdolności regeneracyjne.
Dzięki milionom zakończeń nerwowych skóra przekazuje do mózgu różne sygnały i informacje, takie jak ciepło, zimno, nacisk, światło, ból czy uraz. Informacje te przesyłane są z prędkością od 30 do 40 milisekund, w zależności od rodzaju bodźca, co oznacza, że odbieramy je praktycznie natychmiast.
Wyobraź sobie, że chwytasz w dłoń rozżarzony węgielek. Twój mózg natychmiast rejestruje, że coś jest nie tak, i wysyła kolejne sygnały, aby zapobiec uszkodzeniu organizmu. Na tej samej zasadzie oraz z podobną szybkością działa proces przekazywania informacji z neuroplastrów do mózgu. Gdy naklejamy plaster na skórę, skóra „odczytuje” informację i za pośrednictwem dróg nerwowych przesyła ją do mózgu. Dokładnie wyjaśnimy to w dalszej części artykułu.
Historia badań naukowych
Początki badań w dziedzinie neurobiologii oraz ich wyniki mogą się nam dziś wydawać oczywiste, jednak proces dochodzenia do wiedzy bywa bardzo powolny. W 1944 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny otrzymali dwaj naukowcy – Herbert Spencer Gasser i Joseph Erlanger – którzy wnieśli ogromny wkład w rozwój neurobiologii. Uhonorowano ich za pionierską pracę w zakresie neurofizjologii, a dokładnie za badania nad właściwościami elektrycznymi włókien nerwowych.
-
Badania: Gasser i Erlanger analizowali przewodzenie impulsów nerwowych wzdłuż włókien nerwowych. Używali oscyloskopu do pomiaru aktywności elektrycznej poszczególnych włókien i odkryli, że różne typy włókien nerwowych przewodzą sygnały z różną prędkością.
-
Wkład: Ich praca miała kluczowe znaczenie dla zrozumienia sposobu, w jaki sygnały nerwowe rozchodzą się w różnych częściach układu nerwowego. Udowodnili, że prędkość przewodzenia zależy od średnicy włókna nerwowego oraz od obecności lub braku osłonki mielinowej.
Ich badania stworzyły fundament pod kolejne odkrycia dotyczące funkcjonowania układu nerwowego i przyczyniły się do lepszego zrozumienia stanów patologicznych, takich jak zaburzenia neurologiczne.
Teoria współczesna
Aby dokładniej wyjaśnić, jak działają neurokody wykorzystywane w neuroplastrach, konieczne jest zrozumienie podstaw elektroencefalografii (EEG).
EEG to zapis aktywności elektrycznej mózgu uzyskiwany za pomocą specjalnych sensorów umieszczonych na powierzchni głowy pacjenta. Te sensory, nazywane elektrodami, rejestrują niewielkie sygnały elektryczne powstające w wyniku aktywności komórek nerwowych (neuronów).
Jak działa EEG?
-
Podstawowy mechanizm: Mózg komunikuje się za pomocą impulsów elektrycznych. Gdy neurony w mózgu „wystrzeliwują” sygnały, tworzą słabe pole elektryczne. Urządzenie EEG wychwytuje te pola i przekazuje je do aparatury, która przetwarza dane i przedstawia je w postaci krzywych na ekranie lub zapisuje na papierze.
-
Elektrody: Podczas badania EEG na skórę głowy nakłada się od 20 do nawet 256 małych metalowych elektrod, mocowanych za pomocą żelu lub pasty poprawiającej przewodzenie i odbiór sygnałów elektrycznych.
EEG jest szeroko stosowane zarówno w praktyce klinicznej, jak i w badaniach naukowych. To metoda nieinwazyjna, bezpieczna i skuteczna, używana do diagnostyki wielu zaburzeń neurologicznych, takich jak padaczka, zaburzenia snu, oraz do oceny stanu pacjentów w śpiączce i w wielu innych sytuacjach.
Neuroplasty a badania EEG
Kanadyjski neurobiolog i twórca technologii, Jay Dhaliwal, przez dwanaście lat wykorzystywał technikę EEG, w trakcie których przetestował ponad sto tysięcy próbek encefalogramów na specjalistycznym urządzeniu LORETA w Zurychu. LORETA (Low Resolution Electromagnetic Tomography) to narzędzie programowe służące do analizy EEG, pozwalające szacować źródła aktywności mózgowej w trójwymiarowej przestrzeni.
Dzięki ogromnej liczbie przeprowadzonych testów Dhaliwal zdołał rozszyfrować kod mózgu oraz niektóre sygnały odpowiedzialne za kontrolę konkretnych funkcji ludzkiego organizmu. Te sygnały zostały następnie zaimplementowane do plastrów, dzięki czemu dziś dysponujemy nową, opatentowaną technologią, która może poprawiać i podnosić jakość naszego życia.
Neurokody w praktyce
Wyobraź sobie, że zamykasz oczy, a ktoś rysuje na skórze twojej ręki cyfrę osiem. Z dużym prawdopodobieństwem twój mózg to rozpozna i odczyta właśnie jako ósemkę. Jeśli to samo wykonasz na ramieniu, plecach, brzuchu, nodze czy pośladku – twój mózg ponownie odczyta ten kształt jako ósemkę. Ponieważ nie rodzimy się z wiedzą o tym, jak wygląda cyfra osiem, możemy taki bodziec nazwać sygnałem wyuczonym – nerwowe zakończenia na skórze rozpoznają go i przekazują do mózgu informację, której sme sa naučili.
Oprócz sygnałów wyuczonych istnieją również sygnały genetycznie uwarunkowane. Są to wrodzone sygnały, takie jak odczuwanie ciepła, zimna czy bólu. Poza nimi określone receptory potrafią wysyłać także inne wrodzone sygnały, które mózg odbiera i wykorzystuje w swojej dalszej pracy.
W wyniku badań naukowcy odkryli, że podobne sygnały rozpoznają w naszej skórze różne typy receptorów i udało się je dokładnie zlokalizować oraz nazwać. David Julius i Ardem Patapoutian otrzymali za te odkrycia Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny w 2021 roku.
Jak powstaje odczucie bólu?
Renomowany neurobiolog David Julius w znacznym stopniu przyczynił się do zrozumienia mechanizmów leżących u podstaw odczuwania bólu i temperatury. Jego badania koncentrują się na molekularnych i komórkowych procesach, dzięki którym układ nerwowy wykrywa bodźce termiczne i bólowe.
Julius zasłynął przede wszystkim odkryciami związanymi z receptorami TRPV1 i TRPM8, które odgrywają kluczową rolę w percepcji ciepła, zimna i bólu.
Odczucie bólu pojawia się jako reakcja na potencjalnie szkodliwe bodźce, które mogą zagrażać tkankom organizmu. Zakończenia nerwowe rozmieszczone w całym ciele są wyposażone w specyficzne białka działające jak receptory odbierające różnego rodzaju bodźce – termiczne, chemiczne lub mechaniczne.
-
Receptor TRPV1:
Ten receptor został odkryty przez Davida Juliusa podczas badań nad kapsaicyną – aktywnym składnikiem papryczek chili wywołującym uczucie pieczenia. Julius i jego zespół wykazali, że TRPV1 to kanał jonowy aktywujący się przy temperaturach powyżej 43°C (czyli w momencie, gdy ciepło zaczyna być odbierane jako bolesne). TRPV1 reaguje również na kapsaicynę, co wyjaśnia, dlaczego ostre potrawy wywołują uczucie pieczenia. Aktywacja tego receptora prowadzi do przesłania sygnału do mózgu, gdzie jest interpretowany jako ból. -
Receptor TRPM8:
David Julius odegrał także kluczową rolę w identyfikacji receptora TRPM8, odpowiedzialnego za odczuwanie zimna. Receptor ten aktywuje się w niższych temperaturach oraz pod wpływem mentolu, co tłumaczy chłodzące odczucie, jakie mentol wywołuje.
Odkrycia te znacząco poszerzyły naszą wiedzę o tym, w jaki sposób ciało wykrywa temperaturę i jak te informacje prowadzą do powstania odczucia bólu. Badania Juliusa mają ogromny potencjał dla rozwoju nowych metod leczenia bólu, szczególnie przewlekłego, w przypadkach gdy standardowe leki są nieskuteczne lub wywołują niepożądane skutki uboczne.
Jak odczuwamy nacisk i dotyk
Ardem Patapoutian zajmował się odkrywaniem receptorów, które umożliwiają komórkom reagowanie na bodźce mechaniczne. Receptory te odgrywają kluczową rolę w percepcji fizycznych stymulacji, takich jak dotyk, nacisk czy rozciąganie tkanek.
Odkrycie receptorów Piezo1 i Piezo2:
W 2010 roku Patapoutian wraz ze swoim zespołem zidentyfikował dwa istotne kanały jonowe, którym nadano nazwy Piezo1 i Piezo2. Kanały te są mechanosensytywne, co oznacza, że aktywują się w odpowiedzi na mechaniczny nacisk lub deformację błony komórkowej.
-
Piezo1 odpowiada za odbieranie różnych typów bodźców mechanicznych i odgrywa ważną rolę w licznych procesach fizjologicznych, takich jak regulacja ciśnienia krwi, utrzymanie równowagi płynów oraz kontrola przestrzennego rozmieszczenia komórek.
-
Piezo2 jest kluczowy dla percepcji dotyku i propriocepcji (wewnętrznego zmysłu pozycji i ruchu ciała). Receptor Piezo2 jest niezbędny, abyśmy potrafili określić położenie naszego ciała w przestrzeni nawet bez udziału wzroku.
Znaczenie dla odczuwania bólu i dotyku:
Odkrycia Patapoutiana mają ogromne znaczenie dla medycyny, ponieważ mechanosensytywne kanały Piezo są zaangażowane w wiele procesów związanych z bodźcami bólowymi, naciskiem i dotykiem. Na przykład receptor Piezo2 odgrywa istotną rolę w odbieraniu delikatnego dotyku, a jego brak może prowadzić do zaburzeń percepcji dotyku i bólu.
Znaczenie odkryć
Identyfikacja receptorów Piezo1 i Piezo2 dostarczyła nowych informacji o tym, w jaki sposób ludzki organizm reaguje na bodźce mechaniczne na poziomie molekularnym. Badania te mają kluczowe znaczenie dla opracowywania nowych metod leczenia chorób związanych z odczuwaniem nacisku, bólu i dotyku — w tym bólu przewlekłego, nadciśnienia czy zaburzeń gospodarki płynowej.
Odkrycia Patapoutiana poszerzyły również nasze rozumienie, w jaki sposób siły mechaniczne mogą wpływać na procesy biologiczne na poziomie komórkowym, otwierając nowe możliwości dla badań w dziedzinie medycyny regeneracyjnej oraz inżynierii tkankowej.
Neuroplasty Super Patch
Neuroplaster Super Patch został zaprojektowany tak, aby na pierwszy rzut oka wyglądał jak zwykły plaster, jednak w rzeczywistości zawiera zaawansowaną technologię umożliwiającą przekazywanie specyficznych informacji do mózgu poprzez skórę.
-
Wielkość i kształt:
Neuroplaster Super Patch ma kwadratowy kształt o wymiarach 5 × 5 cm. -
Powierzchnia:
Powierzchnia plastra jest delikatnie fakturowana. Jedna strona pokryta jest hipoalergiczną warstwą klejącą, która umożliwia bezpieczne przyklejenie do skóry i minimalizuje ryzyko podrażnień. -
Design:
Choć na pierwszy rzut oka może wyglądać jak zwykły plaster, w rzeczywistości zawiera precyzyjny wzór wykonany z materiału nieprzewodzącego. To właśnie ten wzór jest kluczowy dla działania plastra – składa się ze specjalnych geometrycznych struktur, czyli wypustek lub grzbietów, które oddziałują z receptorami skóry i natychmiast przekazują sygnały przez sieć neuronalną do mózgu, aktywując jego konkretne obszary. -
Substancja aktywna:
Wiele pytań dotyczy tego, czy plastry zawierają substancję aktywną. Neuroplastery Super Patch nie zawierają żadnych substancji aktywnych, mikrochipów ani innych tego typu elementów. Ich działanie wynika wyłącznie z unikalnego wzoru, który aktywuje mechanoreceptory w skórze. -
Kolor:
Kolor zależy od konkretnego rodzaju plastra. Obecnie dostępnych jest 12 wariantów.
Jak działa neuroplaster Super Patch
-
Aplikacja na skórę:
Gdy plaster zostaje przyklejony do skóry, jego specjalnie zaprojektowana powierzchnia natychmiast zaczyna oddziaływać z zakończeniami nerwowymi w skórze. Skóra – jako największy narząd ludzkiego ciała – zawiera miliony zakończeń nerwowych, które potrafią wykrywać bodźce takie jak ciepło, zimno, nacisk czy ból. -
Przekazywanie informacji przez skórę:
Wzór znajdujący się na powierzchni plastra został zaprojektowany tak, aby wysyłać określone bioelektryczne sygnały. Sygnały te to w istocie informacje zakodowane w geometrycznym wzorze, który receptory skóry potrafią „odczytać” i przekazać do mózgu za pośrednictwem układu nerwowego.Proces przekazywania informacji jest bardzo szybki – zwykle trwa od 30 do 40 milisekund, co oznacza, że mózg przetwarza te dane niemal natychmiast po aplikacji plastra.
-
Interakcja z mózgiem:
Kiedy zakończenia nerwowe przekażą sygnały z plastra do mózgu, mózg je przetwarza i zaczyna uruchamiać odpowiednie reakcje biologiczne i neurologiczne. Reakcje te mogą obejmować poprawę funkcji motorycznych, zmniejszenie bólu, poprawę koncentracji, regulację snu lub inne efekty, do których dany plaster został zaprojektowany.Mózg wykorzystuje więc informacje z plastra w podobny sposób, w jaki przetwarza naturalne sygnały docierające przez układ nerwowy.
-
Czas działania:
Skuteczność pojedynczego plastra wynosi zazwyczaj 24 godziny. Po upływie tego czasu należy go wymienić na nowy i przykleić w innym miejscu. Dzięki temu utrzymuje się ciągła stymulacja i przekazywanie informacji. Dla skóry każdy nowy plaster jest świeżym sygnałem, silnym i w pełni efektywnym, co pozwala uniknąć adaptacji receptorów. -
Skutki uboczne:
Nie wykazano żadnych skutków ubocznych.
Neuroplaster Super Patch to zaawansowana technologia oparta na zasadach neurobiologii sensorycznej. Dzięki specjalnie zaprojektowanemu wzorowi na powierzchni plastra potrafi stymulować receptory skóry i przekazywać określone bioelektryczne sygnały do mózgu. Proces ten umożliwia mózgowi aktywację różnych procesów fizjologicznych i neurologicznych, które mogą prowadzić do poprawy zdrowia, wydajności lub ogólnego samopoczucia użytkownika.
Zakończenie
Łącząc historyczną i współczesną wiedzę naukową oraz dzięki wytrwałości innowatora, twórcy i neurobiologa Jaya Dhaliwala, mamy dziś do dyspozycji bezpieczną, opatentowaną technologię neuroplastrów SUPER PATCH. Plastry te potrafią wspierać funkcje motoryczne, poprawiać przepływ informacji w sieci neuronalnej, zwiększać wydolność przy obciążeniu fizycznym, łagodzić ból, wspierać układ odpornościowy, poprawiać sen, koncentrację i pamięć, pomagać w radzeniu sobie ze stresem, poprawiać nastrój, wspierać męski układ rozrodczy, a nawet pomagać w walce z nałogami czy wspierać kondycję skóry.
Stoimy u progu rewolucji w dziedzinie neurobiologii i to od nas zależy, czy będziemy rozwiązywać nasze problemy zdrowotne wyłącznie za pomocą leków i chemii, czy też sięgniemy po najnowsze osiągnięcia naukowe i pozwolimy organizmowi radzić sobie z nimi bez skutków ubocznych.
Odnośniki
- Link do badań klinicznych (w języku angielskim): Super Patch
- Referencje można obejrzeć na YouTube.